De Verkoop van de de Huidzorg van de het levensuitbreiding

Chronische Obstructieve Longziekte (COPD)

Het begrip van de Oorzaken van COPD

De chronische Obstructieve Longziekte (COPD) is een langzaam vorderende ziekte die vaak zich over decennia als resultaat van chronische blootstelling aan geïnhaleerde irriterende middelen ontwikkelt, die een ontstekingsreactie in de longen teweegbrengen (Rabe 2007). In een typisch geval, zal een patiënt dalende longfunctie vele jaren alvorens wordt gediagnostiseerd met COPD en ontvangend therapie ervaren. Tijdens dit keer, ondergaan de longen verscheidene veranderingen kenmerkend van COPD (Crawford 2008).

Drie pathologische processen spelen een belangrijke rol in op COPD betrekking hebbende longschade: (1) oxydatieve spanning, (2) ontsteking, en (3) een onevenwichtigheid in enzymen (b.v., proteasen) betrokken bij celverwonding en reparatie (Fischer 2011).

Het grootste deel van longweefsel is samengesteld uit alveolen - uiterst kleine luchtzakken waar de uitwisseling van zuurstof en kooldioxide plaatsvindt. Het hebben van een grote oppervlakte en bloedlevering maakt de longen voor oxydatieve die verwonding door reactieve zuurstofspecies (ROS) wordt veroorzaakt en vrije die basissen of in luchtverontreinigende stoffen of vatbaar door metabolische processen wordt vrijgegeven. De sigaretrook zelf bevat talrijke oxyderende agenten (Loukides 2011).

Als eerste lijn van defensie, produceren de longen anti-oxyderend zoals glutathione, katalase, en peroxidase om de reactieve species te ontgiften. Nochtans, in COPD, veroorzaken de verhoogde oxidatiemiddellast en/of de verminderde anti-oxyderende defensie een onevenwichtigheid (oxydatieve spanning) tussen de hoeveelheid ROS en de bevoegdheid van het lichaam om hen (Stanojkovic 2011) te neutraliseren. De oxydatieve spanning kan de luchtzakken beschadigd worden, en de extracellulaire matrijs van de longen minder elastisch veroorzaken om te worden (Loukides 2011; Fischer 2011).

De onderliggende oorzaak van COPD-schade is een ontstekings reactie opgezet door het immuunsysteem. De chronische blootstelling aan een irriterend middel (b.v., sigaretrook) brengt ontstekingscellen (b.v., neutrophils, macrophages, eosinophils) ertoe om zich in het luchtruim van de long te verzamelen. In antwoord op de toxine, geven macrophages ontstekingschemische producten vrij en beginnen meer immuunsysteemcellen aan te werven, die op zijn beurt meer ontstekingschemische producten evenals proteaseenzymen vrijgeven die de extracellulaire matrijs degraderen (Fischer 2011; GOUD 2011; Mosenifar 2011).

De twee belangrijke ziektetypes die COPD omringen zijn emfyseem en chronische bronchitis (Fischer 2011).

Emfyseem

  • Het emfyseem komt voor wanneer de alveolen vergroten en zich groeperen. Dit proces vernietigt de luchtzakken waar de gasuitwisseling voorkomt. Aangezien de weefselmuren beschadigd worden en desintegreren, breiden de alveolen zich en voegen zich in grotere, dun-ommuurde luchtzakken samen (d.w.z., blebs of bullae). Aangezien de muren hun elasticiteit verliezen, worden de longweefsels minder efficiënte gaskamers. De gasuitwisseling voor zuurstof en kooldioxide verergert aangezien de ziekte vordert. Met verzwakte luchtzakken, stort de luchtroute tijdens afloop die (uit) ademen in veroorzakend luchtrouteobstakel (Crawford 2008; GOUD 2011).

Chronische Bronchitis

  • Aangezien de ontstekingscellen aan migreren midsize luchtroutes, worden de slijmklieren in de longen vergroot, veroorzakend meer slijmproductie en hoest. Na verloop van tijd, maken de bronchiale muren, luchtroutesengte dik (wordend misvormd), en de luchtstroom wordt meer beperkt (Crawford 2008; GOUD 2011). Een aantal luchtrouteveranderingen doen zich, met inbegrip van hypertrofie (verhoging van grootte) van vlotte spiercellen, bindweefselvermeerdering (vorming van littekenweefsel) in de luchtroutemuren, en infiltratie van ontstekingscellen voor. De termijn voor de longschade en de ontsteking van het slijmmembraan in de luchtroutes is chronische bronchitis. De chronische bronchitis wordt gediagnostiseerd door de aanwezigheid van hoest en sputumproductie minstens 3 maanden in elk van twee opeenvolgende jaren (GOUD 2011).

Omdat de veranderingen in de longen zich oplopend ontwikkelen, lijken de symptomen geleidelijk aan en kunnen aanwezig vele jaren zijn alvorens de medische behandeling in werking wordt gesteld. Het progressieve en chronische hoesten, de sputumproductie, en de dyspnoe (dyspnoe) zijn de kenmerkende symptomen van COPD.

Een meerderheid van mensen met COPD lijdt ook aan andere medische voorwaarden (b.v., hartkwaal, osteoporose, bloedarmoede, metabolisch syndroom, diabetes, depressie, ademhalingsbesmettingen, het verspillen van de skeletachtige spieren, en longkanker) die prognose kunnen beïnvloeden (GOUD 2011; Divo 2012). De slechte longfunctie en de slechte voeding kunnen spierzwakheid, abnormaliteiten in vloeistof en elektrolytsaldo, en depressie ook verergeren (GOUD 2011; Decramer 2012).