Het Bloedonderzoek Super Verkoop van de het levensuitbreiding

(Scherpe) bronchitis

Diagnose en Conventionele Behandeling

Diagnose

De diagnose van scherpe bronchitis is gebaseerd op klinische onderzoek en symptomen. In sommige Röntgenstralen van de omstandighedenborst, kunnen de sputumcultuur, of de longfunctietests helpen scherpe bronchitis van andere voorwaarden (Mayo Clinic 2011b) onderscheiden.

De tekens en de symptomen van scherpe bronchitis lijken soms op andere ademhalingsziekten, en het is belangrijk dat de arts correct de voorwaarde van de patiënt identificeert om de juiste behandeling aan te wenden. De scherpe bronchitis is verschillend van gezondheidsvoorschriften zoals bronchiolitis (ontsteking van longpijptakjes [d.w.z., kleinere takken van de bronchiën]) of astma (chronische ontstekingsziekte van de kleine ademhalingsluchtroutes), hoewel een periode van scherpe bronchitis astma en/of astmasymptomen zoals piepen (veroorzaakt door bronchospasm), dyspnoe, ademnood, en strakheid in de borst kan soms teweegbrengen (Löwhagen 2012; Killeen 2013). Een andere voorwaarde die als bronchiectasis wordt bekend kan soms met scherpe bronchitis worden verward wanneer het van chronische, productieve hoest vergezeld gaat; deze voorwaarde (bronchiectasis) wordt gemerkt door de vernietiging van het elastische en spierweefsel in de bronchiale muren en hun permanente uitzetting (Rosen 2006; Wenzel 2006). De scherpe bronchitis zou ook van chronische bronchitis moeten worden onderscheiden, die een component van COPD is en door het hoesten en sputumproductie op de meeste dagen minstens drie maanden van twee opeenvolgende jaren gekenmerkt (Brunton 2004; Hueston 1998). Anderzijds, is de scherpe bronchitis gewoonlijk zelf-beperkt en lost binnen 3 weken in ongeveer de helft gevallen, maar rond een kwart hen op laatste langer dan een maand (Braman 2006; Worrall 2008).

Conventionele Behandeling

De antibiotica worden vaak haastig voorgeschreven voor scherpe bronchitis. Bijvoorbeeld, werden 75% van patiënten met scherpe bronchitis in één studie gemeld om een antibiotisch voorschrift (Tackett, Atkins 2012) te ontvangen. Nochtans, is deze praktijk ondoeltreffend omdat de overgrote meerderheid van gevallen van scherpe bronchitis in anders gezonde volwassenen door virale besmetting wordt veroorzaakt waarvoor de antibiotica niet nuttig zijn. De antibiotica behandelen bacteriële besmettingen, niet virale besmettingen. Dienovereenkomstig, hebben verscheidene professionele medische organisaties, met inbegrip van de Amerikaanse Academie van Familieartsen, de Centra van de V.S. voor Ziektecontrole en Preventie, en de Infectieziektemaatschappij van Amerika richtlijnen uitgegeven die op het ontmoedigen van artsen van lukraak het voorschrijven van antibiotica worden gericht aan de meeste patiënten met scherpe bronchitis, aangezien dit in de ontwikkeling van antibiotische weerstand kan resulteren (Gonzales 2001; Amerikaanse Academie van Familieartsen 2013; CDC 2012).

De mensen met scherpe bronchitis worden geadviseerd om zich van intense activiteit, drank duidelijke vloeistoffen (water) te onthouden, de lucht te bevochtigen, en gebruiken anti-inflammatory medicijn (A.D.A.M. 2012). Bronchodilators, die de luchtroutes uitzetten, kunnen helpen symptomen verminderen, maar hun voordelen voor routinegebruik zijn niet reeds lang gevestigd in de behandeling van scherpe bronchitis.

Er is tegenstrijdig bewijsmateriaal betreffende het voordeel van de hoestmedicijnen over de toonbank (van OTC). Een overzicht van 2012 vond „geen goed bewijsmateriaal voor of tegen de doeltreffendheid van OTC-geneesmiddelen in scherpe hoest“ (Smith 2012). Nochtans, stelt wat bewijsmateriaal symptomatische hulp met bepaalde hoestmedicijnen (voor Becker 2011; Raadpleeg eerst 2013; Smith 2012). Wanneer de hoestmedicijnen worden gebruikt, wordt het type van medicijn over het algemeen gericht aan het type van hoest: slijmoplossende middelen voor productieve hoest en hoest suppressants (antitussives) voor droge hoest (Silverstone 1997; Ford 2009). Antitussives, zoals codeïne en dextromethorphan, kan helpen hoest voor individuen met scherpe bronchitis verminderen maar niet voor routinegebruik of voor kinderen (raadpleeg eerst 2013) geadviseerd. Alhoewel de hoest een het afmatten symptoom in vele ademhalingsziekten kan zijn, hoest afschaffing is in het bijzonder contraindicated bij het ontruimen van afscheidingen een belangrijk doel (Morice 2006) is. Het vroeger vermelde overzicht van Cochrane van 2012 analyseerde willekeurig verdeelde 26, gecontroleerde proeven vergelijkend mondelinge OTC-hoestvoorbereidingen met placebo in kinderen en volwassenen die aan scherpe hoest lijden. De proeven toonden veranderlijke resultaten voor antitussives, slijmoplossende middelen, en antihistaminicum-decongestivum combinaties in volwassenen. In kinderen, waren de antihistaminicum-decongestiva, antitussives, en de antitussive-bronchodilatorcombinaties niet meer efficiënt dan placebo (Smith 2012).

Of of niet behandeld, de scherpe bronchitis typisch op zijn als ontsteking binnen de bronchiën geleidelijk aan zou moeten oplossen zakt en het symptomengemak. Niettemin, kan de voorwaarde ongemakkelijk en frustrerend zijn, zodat vroeg interventie-bij de eerste tekens van viraal besmetting-is belangrijk om scherpe bronchitis te beheren (Matthys, Heger 2007b; WebMD 2010).