Het Bloedonderzoek Super Verkoop van de het levensuitbreiding

Osteoporose

Osteoporose, als vermindering met beenmassa of beendichtheid wordt de gedefinieerd, werd lang bekeken als ziekte uniek aan verouderende vrouwen, en is behandeld hoofdzakelijk met vervoegde paardenoestrogenen (EEG) in hoop van het verlichten van de daling in endogene vrouwelijke hormoonniveaus die tijdens overgang (Leong 1998, Wylie 2010 die) voorkomt. Droevig, veel van welke conventionele wijsheid waar gehouden over osteoporose blijkt worden ontsierd; het is nu duidelijk dat de osteoporose (als vele van de leeftijd afhankelijke voorwaarden) geen ziekte met een bijzondere oorzaak die een specifieke bevolking beïnvloeden is. Eerder, is het een veelzijdige die ziekte door een versperring van met elkaar verbonden factoren wordt gedreven, en moet worden gericht zoals zulke voor optimale preventie en behandeling (Clarke 2010).

Vandaag realiseren wij dat de osteoporose niet alleen het leven van vrouwen, maar ook van mannen beïnvloedt; volledig is één derde die beïnvloed door de voorwaarde mannetjes (ongeveer 2.8 miljoen hen vanaf 2011), en dat aantal zal waarschijnlijk als bevolkingsleeftijden (Cawthon 2011, Kawate 2010, Nuti 2010) groeien. uit elke vier mensen zal een osteoporotic breuk tijdens hun leven (Ahmed 2009) ondersteunen namelijk. De conventionele artsen zijn langzaam geweest om het overwicht van osteoporose bij mensen te erkennen; dientengevolge wordt de diagnose vaak vertraagd zelfs meer dan het in vrouwen is, toestaand de ziekte om aan een vergevorderd stadium te vorderen alvorens het wordt ontdekt. (Kawate 2010).

De wetenschappelijke vorderingen hebben geopenbaard dat de etiologie van osteoporose niet alleen uit hormonale onevenwichtigheid, maar oxydatieve spanning, opgeheven bloedsuiker, ontsteking, en componenten ook van het metabolische syndroom stamt (Clarke 2010, Confavreux 2009, Lieben 2009; Zhou 2011).

Overzien door heersende stroming is de geneeskunde de kritieke rol die micronutrients in beengezondheid spelen. Bijvoorbeeld, heeft het optredende onderzoek naar vitamine K duidelijke wetenschappelijke belangstelling door de revelatie van zijn betrokkenheid, samen met vitamine D, in zowel beengezondheid als atherosclerose, een voorwaarde aangetrokken waarmee de osteoporose intiem verwant (Baldini 2005, Abedin 2004) is. In feite, kunnen deze twee voorwaarden van als spiegelbeelden van elkaar worden gedacht (McFarlane 2004, D'Amelio 2009). De osteoporose wordt gekenmerkt door verlies die van calcium van beenderen, hen verplaatsen van hun gezonde harde staat naar een zieke staat van zachtheid. De atherosclerose, anderzijds, wordt gekenmerkt door bovenmatige toevloed die van calcium in slagaderlijke muren, hen verplaatsen van hun gezonde flexibele staat naar een zieke staat van hardheid. De ontoereikendheid van vitamine K draagt tot dit ongezonde saldo bij.

De zo ook ondergewaardeerde medewerkers aan beenverlies in zowel mannen als vrouwen zijn geavanceerde glycationeindproducten (LEEFTIJD); bijproducten van hoge bloedsuiker. De LEEFTIJD staat met proteïnen in been in wisselwerking veroorzakend geschade mineralisering en verhogingen van het aantal osteoclasts – been resorbing cellen uit. Voorts bevordert de LEEFTIJD vasculaire verkalking door een gespecialiseerde receptor te activeren genoemd WOEDE, die calcium in vasculaire vlotte spiercellen aanwerft, die tot het verharden van de slagaders leiden. Dit verband tussen opgeheven bloedsuiker, osteoporose, en atherosclerose bestaat uit een vicieuze cirkel die de voorwaarden op een onbekende manier verbinden met de meerderheid van heersende stromingsartsen (Tanikawa 2009; Franke 2007; Hein 2006; Zhou 2011).

De geneesmiddelen, zoals Actonel® of Fosamax®, hebben beperkt succes, getoond en met sommige potentieel ernstige bijwerkingen met inbegrip van atrial fibrillatie en osteonecrosis van de kaak (Jager 2003, Howard 2010) geassocieerd. Deze drugs werken voornamelijk door de cellen te verbieden verantwoordelijk voor het opsplitsen van beenweefsel, maar veronachtzamen veelvoud andere factoren verantwoordelijk voor osteoporose (Roelofs 2010, Varenna 2010). Hoewel deze drugs slecht gewaardeerde beendichtheid is verhogen, dat zij de natuurlijke cyclus van regeneratie en resorptie onderbreken die voor de sterkte van het been (Abrahamsen 2010) belangrijk is.

Een integratiediebenadering, op de fijn gestemd van het menselijke lichaam verhouding met zijn milieu en voedingsmiddelen wordt gebaseerd dat beengezondheid steunen, houdt veel meer (Confavreux 2009, Hanley 2010) steek. Deze totstandbrenging heeft geleid tot het wekken aan het enorme potentieel van voedende en minerale supplementen samen met hormonale optimalisering in de preventie en het beheer van osteoporose.  De hordeingewikkeldheid van osteoporose vergt de behoefte om farmaceutische, voedings, en levensstijlacties te integreren om beengezondheid in het vooruitgaan van leeftijd te handhaven.