De Verkoop van de de Huidzorg van de het levensuitbreiding

Hemochromatosis

Diagnose en Conventionele Behandeling

Gezien de potentiële betrokkenheid van opgeheven weefselijzer in de vooruitgang van verscheidene schijnbaar niet verwante ziekten, kan het toezicht op de totale inhoud van het lichaamsijzer een belangrijke maatregel van ziektepreventie voorstellen. Historisch, is het bovenmatige ijzer gediagnostiseerd slechts nadat de voldoende schade is voorgekomen om kenmerkende symptomen (hyperpigmentation, leveruitbreiding, en gezamenlijke problemen) te openbaren; nochtans, zijn er verscheidene tests die ijzerstatus kunnen controleren alvorens de tekens & de symptomen van openhartige ijzeroverbelasting voorkomen. Het jaarlijkse bloed testen voor ijzerlading kan vroege opsporing van verhogingen zonder duidelijke symptomen toestaan die door dieet, levensstijlveranderingen, en/of conventionele therapie kunnen worden gericht (Heli 2011; Fleming 2012; Muñoz 2011).

Diagnose

Van de serumferritin en transferrine de verzadiging is bloedonderzoeken die ijzeroverbelasting kunnen ontdekken, zelfs alvorens de symptomen verschijnen (Heli 2011; Fleming 2012; Muñoz 2011).

Serumferritin. Deze test meet eiwitferritin van de ijzeropslag in het bloedserum. Terwijl typisch een intracellular opslagproteïne, bloedniveaus van ferritin proportioneel tot lichaamsopslag stijgt (1 ng/ml van serumferritin vertegenwoordigt ongeveer 8 mg opgeslagen ijzer) (Muñoz 2011). De besmetting, de ontsteking of de leverziekte kunnen serumferritin opheffen niveaus, die metingen in individuen met deze voorwaarden compliceren; een hoog-gevoeligheids c-Reactieve eiwit (hs-CRP) test kan aan regel uit ontsteking (Heli 2011) worden gebruikt.

Transferrineverzadiging. De transferrineverzadiging (TSAT) meet de verhouding van serumijzer en totale die ijzer-bindende capaciteit van transferrine met 100 (Muñoz 2011) wordt vermenigvuldigd. Opgeheven TSAT wordt gezien in verscheidene genetische oorzaken van ijzeroverbelasting (Fleming 2012).

Andere belangrijke tests omvatten:

Serumijzer. Het serumijzer meet het totale ijzer in bloedserum (Muñoz 2011).

De totale Capaciteit van de Ijzerband. De totale capaciteit van de ijzerband (TIBC) meet totale bandcapaciteit van transferrine (de proteïne van het ijzervervoer) in het serum (een indirecte meting van transferrine) (Muñoz 2011).

HFE-Test. Een HFE-test is een genetische test voor de aanwezigheid van één van beide belangrijke veranderingen (C282Y en H63D) van het HFE-gen. Deze veranderingen zijn de gemeenschappelijkste oorzaken van erfelijke hemochromatosis. Een individu met Type I hemochromatosis draagt over het algemeen twee exemplaren van het C282Y-gen, of één exemplaar van elk mutantgen (Santos 2012). De positieve HFE-analyse bevestigt de klinische diagnose van hemochromatosis in niet-symptomatische individuen met bloedonderzoeken die verhoogde ijzeropslag tonen; het is ook vooruitlopend van risico in individuen met een familiegeschiedenis van hemochromatosis (Pietrangelo 2010).

Leverbiopsie. De leverbiopsie kan als directe maatregel van niet -niet-heme ijzer en voor de diagnose van hemochromatosis worden gebruikt niet-HFE. De concentraties van het leverijzer van groter dan het droge gewicht van 15 mg/g verhogen het risico van ijzer-geassocieerde hart- en vaatziekte en vroege dood. De drempel voor leververwonding en bindweefselvermeerdering is ongeveer 22 mg/g (Muñoz 2011).

De ontwikkeling van MRI (magnetic resonance imaging) van de lever en het hart biedt nu een niet-invasieve methode voor de opslag van het beoordelingsijzer in deze organen aan. R2-MRI (ook als FerriScan wordt bekend) nu specifiek wordt geadviseerd als methode om de concentraties van het leverijzer in klinische praktijkrichtlijnen te meten die. Het wordt ook gebruikt voor de controle van de doeltreffendheid van ijzerchelation therapie (Taher 2008; Fischer 2009; Muñoz 2011).