De Verkoop van de de Huidzorg van de het levensuitbreiding

Zwaar Metaalontgifting

Algemene Achtergrond

De term „zwaar metaal“ veronderstelt een verscheidenheid van verschillende betekenissen door de verschillende takken van wetenschap. Hoewel het „zware metaal“ een verenigbare definitie in medische en wetenschappelijke literatuur niet heeft, wordt de termijn algemeen gebruikt om de groep dichte metalen of hun verwante samenstellingen, te beschrijven die gewoonlijk met milieuvervuiling of giftigheid (Duffus 2002) wordt geassocieerd. De elementen die deze beschrijving passen omvatten lood, kwik, en cadmium. De eerder algemene definitie van zware metalen kan ook op giftige metalloids (een chemisch element dat eigenschappen heeft die een mengsel van die van metalen en non-metals) omvatten, zoals arsenicum, evenals wat de voeding betreft-essentiële spoormineralen met potentiële giftigheid bij opgeheven opname of blootstelling (b.v., ijzer, zink, of koper) worden toegepast (Duffus 2002; Bronstein 2012). 

Hoewel de „zwaar metaal“ giftigheid gepast te leiden, het kwik, en het cadmium over het algemeen in heersende stromingsgeneeskunde als zeldzaam worden beschouwd, minder onbetwist is dat de chronische accumulatie die klassieke scherpe giftigheidsdrempels kan niet bereiken niettemin tot ongunstige gevolgen voor de gezondheid kan bijdragen.

Betreffende scherpe giftigheid, volgens het het Systeem jaarverslag van 2011 Nationale Vergiftgegevens, was er 7337 gemelde onbedoelde zwaar metaalblootstelling die in de Verenigde Staten, in 26 ernstige gezondheidsresultaten en 2 sterfgevallen (Bronstein 2012) resulteren. Terwijl de gegevens van het Nationale Gezondheid en Voedingsonderzoeksonderzoek (NHANES) een decennium van het aanmoedigen van jaar-over--jaar dalingen van scherp giftige zwaar metaalblootstelling in de Verenigde Staten tonen, is er nog een significant aantal mensen met bloedniveaus die hen op risico voor chronische accumulatie kunnen zetten, en daarom giftigheid, na verloop van tijd (CDC 2013a). Bijvoorbeeld, in de Verenigde Staten, worden de kinderen blootgesteld aan lood in minstens 4 miljoen huishoudens. De kinderen zijn bijzonder gevoelig voor scherp als chronische loodintoxicatie, zowel, en er is geen geïdentificeerd veilig niveau van loodblootstelling in kinderen (CDC 2013b; Koller 2004; Manager 2012; CDC 2012). Verder, riskeren de zwangere vrouwen giftige blootstelling aan het ontwikkelende foetus aangezien de mobilisering van opgeslagen lood van de beenderen van de moeder in de bloedsomloop kan uitlogen, en dit is meer waarschijnlijk het resultaat van chronische eerder dan scherpe loodblootstelling in de moeder (Miranda 2010). Met verscheidene giftige metalen die robuuste wegen voor verwijdering niet hebben of anders in het lichaam lange tijd blijven, kunnen de lichaamslasten van sommige giftige metalen (b.v., lood, kwik, cadmium) met leeftijd (Bjermo 2013) stijgen.

Terwijl een specifiek giftig metaal het potentieel heeft om nadelige effecten door uitgezochte mechanismen uit te oefenen, zijn er verscheidene gemeenschappelijke kenmerken onder giftige zware metalen. Één van de wijdst bestudeerde mechanismen van actie voor giftige metalen is oxydatieve schade toe te schrijven aan directe generatie van vrije basisspecies en uitputting van anti-oxyderende reserves (Ercal 2001). Mercury, het cadmium, en het lood, bijvoorbeeld, kunnen effectief cellulaire glutathione verbieden peroxidase, die de doeltreffendheid van dit anti-oxyderende defensiesysteem verminderen voor ontgifting (Reddy 1981). Vele giftige zware metalen doen dienst als moleculaire „nabootsers“ van wat de voeding betreft essentiële spoorelementen; dientengevolge, kunnen zij met essentiële metaalcofactoren voor ingang in cellen en integratie in enzymen (Jang 2011) concurreren. Bijvoorbeeld, kan het cadmium concurreren met en zink van proteïnen en enzymen verplaatsen; het lood is chemisch gelijkaardig aan calcium; en het thallium is een kaliumnabootser in zenuwen en het cardiovasculaire systeem (Buchko 2000; Jang 2011; Thévenod 2013).