De LenteUitverkoop van de het levensuitbreiding

Acetaminophen en NSAID-Giftigheid

Acetaminophen & NSAIDs - Achtergrond en Overzicht

Acetaminophen is beschikbaar als pijnstillend over de toonbank en koortswerend meer dan 50 jaar geweest. Het meer dan 100 miljoen mensengebruik acetaminophen elk jaar in de alleen V.S., met maximaal 50 miljoen Amerikanen gebruikend acetaminophen-bevattend producten in een bepaalde week (Amar 2007). Terwijl over het algemeen beschouwd als een veilige therapie wanneer hieronder genomen acetaminophen de geadviseerde maximum dagelijkse dosis 4 gram, overdosissen is niet ongewoon (Ferner 2011; Amar 2007).

Hoewel de meeste patiënten spontaan van terugkrijgen acetaminophen overdosis, kan de drug levensgevaarlijke leververwonding veroorzaken. Acetaminophen vertegenwoordigt maximaal 50% van alle volwassen gevallen van scherpe levermislukking in de V.S. (Craig 2010; Amar 2007). Zelfs bij gebrek aan openlijke overdosis acetaminophen de therapeutische symptomen, dosering kunnen de bloedconcentraties van leverenzymen (tellers van leverschade) nog verhogen (Watkins 2006). Andere potentiële negatieve gevolgen van acetaminophen omvatten verhoogd breukrisico (Vestergaard 2012), remming van testosteronproductie (Kristensen 2011; Kristensen 2012), en niergiftigheid (Bessems 2001).

NSAIDs is onder het wijdst gebruikt van alle drugs, met 20 tot 30 miljard die tabletten elk jaar in de alleen V.S. worden verkocht (Peura 2002; Dal Pan 2009). Het prototypelid, aspirin, is één van de oudste pijnstillende middelen, in gebruik aangezien een anti-inflammatory therapie long before de moleculaire werktuigkundigen van ontsteking was ontdekt. De laag-dosis aspirin (b.v. 75-100 mg) wordt vaak gebruikt om het risico van cardiovasculaire gebeurtenissen in zeer riskante geduldige bevolking (Molens 2012) te verminderen. Het regelmatige gebruik van aspirin is ook geassocieerd met een beduidend verminderd risico van verscheidene kanker (zie verder) (Algra 2012).

De anti-inflammatory eigenschappen van NSAIDs zijn toe te schrijven aan hun remming van de cyclooxygenase (COX) enzymen, die de synthese van gelokaliseerde pro-ontstekings signalerende molecules genoemd prostaglandines katalyseren (Toussaint 2010).

De twee COX-enzymen met duidelijk omlijnde rollen in mensen zijn Cox-1 en Cox-2. Cox-2 zijn normaal inactief, maar kunnen tijdens ontsteking worden aangezet om pro-ontstekingsprostaglandines te produceren. In tegenstelling, is Cox-1 normaal actief in vele weefsels, waar het rollen niet verwant aan ontsteking heeft (b.v., het klonteren functie in trombocytten, slijmproductie van cellen die de GI landstreek voeren) (Toussaint 2010; Conaghan 2012). De remming van prostaglandines in het centrale zenuwstelsel heft ook de pijndrempel op en handelt op de hypothalamus om lichaamstemperatuur (Amar 2007) te verminderen.

Niet-selectieve NSAIDs (aspirin, naproxen [b.v., Aleve®], ibuprofen [b.v., Advil®], diclofenac [b.v., Cambia®], en indomethacin [Indocin®]) remt de activiteit van beide COX-enzymen (Conaghan 2012). Cox-2 remt selectieve NSAIDs (d.w.z., Cox-2 inhibitors of coxibs) sterker Cox-2 dan Cox-1, resulterend in minder gastro-intestinale bijwerkingen, maar potentiële cardiovasculaire complicaties, met name een verhoging van het risico van hartaanval toe te schrijven aan verhoogde bloed het klonteren tendens (zie verder) (Conaghan 2012).