Het Bloedonderzoek Super Verkoop van de het levensuitbreiding

Het Tijdschrift van de het levensuitbreiding

LEF-Tijdschrift April 1998

beeld



Het onderzoeken van de Toekomst

beeld Er is een belangrijke paradigmaverschuiving op de manier het medische beroep het verouderen nadert, en de jaarlijkse A4M conferentie is een eerste forum voor zijn vertoning geweest. Hier zijn de ruime redenen waarom.

Door Thomas Donaldson, Ph.D.


De jaarlijkse conferentie van de Amerikaanse die Academie van anti-Veroudert Geneeskunde, in Las Vegas wordt gehouden, was typisch far-ranging in zijn presentaties. De conferentie besprak onderwerpen van hersenen het verouderen en reparatie aan de opsporing en de preventie van Alzheimer, de therapie van de hormoonvervanging, en anti-veroudert chirurgietechnieken. Misschien het meest controversieel was de bespreking van daadwerkelijke hoofdtransplantaties.

beeld Hier is een overzicht van die presentaties van belang voor het levensextensionists.

Thomas H. Crook, Ph.D., een adviseur aan verscheidene farmaceutische bedrijven, met inbegrip van Lederle-Laboratoria en Bristol Myers Squibb, besprak klinische testrapporten over phosphatidylserine in de preventie, de arrestatie, en de behandeling van de ziekte van Alzheimer. Hij detailleerde enkel hoe ons geheugen verslechtert aangezien wij verouderen. Zijn vroeg werk aangaande deze kwestie was met apen geweest, maar hij heeft nu menselijke tests bedacht die gemakkelijk op die gegeven aan apen betrekking hebben.

De mensen tonen na verloop van tijd een dramatische daling in hun capaciteit om relaties tussen aantallen en symbolen te herinneren. Zij tonen ook een daling in verscheidene die taken op geheugen voor namen, en opnieuw op de capaciteit worden gebaseerd om een telefoonnummer te herinneren lang genoeg om het te draaien.

Één bijzondere test, die het onderwerp vereisen om wat informatie te herinneren terwijl het doen van niet verwant iets anders toonde aanzienlijke daling met leeftijd. Elk van deze dalingen zijn ongeveer lineair, zonder speciale leeftijden waarop wij plotseling beginnen deze tests te ontbreken. Zelfs wanneer uitgevoerd op patiënten tussen leeftijden 20 en 29, toonden de tests van de Oplichter een gemiddelde daling van 25 percenten. (Zoals met veel dergelijke tests, snelheid speelde een rol: slechts wordt een korte tijd voor te herinneren onderwerpen toegestaan zich. Het zou interessant zijn om gelijkaardige tests zonder tijdslimiet te gebruiken; één eenvoudige verklaring voor een deel van de daling kan eenvoudig uit het langzamere denken komen aangezien wij ouder groeien.)

Bij het onderzoeken van manieren om deze geestelijke vertraging te verhinderen, testte de Oplichter eerst hyperbaric zuurstof, die niet werkte. Hij probeerde toen een verscheidenheid van geheugendrugs, met inbegrip van piracetam en hydergine, voor hun capaciteit om jongere niveaus van geheugen te bewaren. Phosphatidylserine is gebleken om de enige drug vond hij dat op aantoonbare wijze verhoogde geheugencapaciteiten die. In gecontroleerde tests bij 300 mg/dag, vond de Oplichter dat phosphatidylserine prestaties op diverse geheugentests verbeterde. Het werkte het best aan die met lagere scores. De behandeling in de loop van de ziekte van Alzheimer toonde vroeg een effect; de recente behandeling toonde geen meetbaar effect.

Naast prestaties van oude onderwerpen op geheugentests, merkten die die voor deze patiënten allen geven een duidelijke verbetering op. De patiënten, ook, merkten de verbetering op. Deze testpatiënten en anderen werden enige tijd daarna gehouden op phosphatidylserine. De beste strategie in dosering bestaat blijkbaar uit aanvankelijke dosissen 300 die mg per dag, na verscheidene weken door een constante dosis 100 mg worden gevolgd per dag. De tests, met een beginnende dosis 100 mg per dag, vergden ongeveer 12 weken om een effect te hebben; na dat, 100 mg per dag en 300 mg per dag toonde weinig verschil.

Deze bespreking en van Kay bespreking was opmerkelijk omdat zij een (gedeeltelijke) therapie bespraken, iets wij eigenlijk zouden kunnen doen helpen ons eigen geheugen verhinderen, zonder verdere basis nodig experimenten te verslechteren.

In een andere presentatie, herzag Thierry Hertoghe, M.D., van de Academie van Algemene geneeskunde van België, in Brussel, de gevolgen van hormoonvervanging over alle verschillende bekende hormonen. Hij keek niet alleen naar lichamelijke gevolgen zoals dat voor omloop en hartkwaal, maar ook op geheugen. De lage niveaus van schildklierhormonen, bijvoorbeeld, kunnen zowel een gebrek aan emotie als een gebrek aan intelligentie veroorzaken.

Door de leeftijd van 85, wordt 30 percent van bejaarde mensen krankzinnig. Één interessante die eigenschap van zwakzinnigheid toe te schrijven aan de ziekte van Alzheimer, alcohol, en anderen, is low level van het hormoon melatonin, door de epifyse wordt veroorzaakt. Melatonin doet dienst als vrij krachtig middel tegen oxidatie, en is laag op elk moment in patiënten met de ziekte van Alzheimer. Het kan onze hersenen beschermen door als middel tegen oxidatie te handelen. DHEA (Dihydroepiandrosterone), een voorloper van verscheidene hormonen, heeft een diepgaand effect tegen kanker, hartkwaal, en ziekten van onze slagaders (het schaarse haar in de oksels verstrekt één nuttig symptoom van lage DHEA). DHEA komt in hoge niveaus in onze hersenen voor, en lage DHEA impliceert ook een verlies van geheugen. Het verbetert het metabolische niveau van neuronen en kan EEGdoordrukken normaler soms maken.
Dr. Marguerite Kay

Dr. Marguerite Kay, dat haar onderzoek naar de gevolgen van vitamine E voorstelde, stelt voor dat de ziekte van Alzheimer illnes van het entiebzv, niet van de alleen hersenen is.






Terug naar het Tijdschriftforum