Het Bloedonderzoek Super Verkoop van de het levensuitbreiding

Het Tijdschrift van de het levensuitbreiding

LE Tijdschrift Juni 1997

Genesis Experiment The Quest voor Authentieke Verjongingstherapie

Door Michael G. Darwin, Steven B.Harris, M.D. en Sandra Russell, B.A.

De financiering van de Stichting van de het Levensuitbreiding van anti-veroudert onderzoek bij de laboratoria van de de 21ste Eeuwgeneeskunde betekent nemend verschillende wegen in de zoektocht om de levensduur van mensen van alle leeftijden uit te breiden hier, verklaren drie van de onderzoekers hun tot op heden vooruitgang.

beeld De experimentele gerontologie heeft tot doel om te begrijpen hoe en waarom de levende organismen en matrijs oud groeien. Gerontologists heeft nog niet een uitvoerbaar paradigma voor hoe en waarom wij verouderen. Dientengevolge is het gerontologic onderzoek typisch veel verwijderd uit klinische toepassing geweest, terwijl de vooruitgang in klinische geneeskunde vaak onafhankelijk van om het even welk theoretisch begrip van het verouderen voorkomt.

Bijvoorbeeld, te hoeven de artsen niet om de ontstekings „cascade“ te begrijpen om zeer goed gebruik van aspirin te maken. Aspirin werd gebruikt namelijk voor bijna een eeuw alvorens iedereen begon zijn mechanismen van actie te begrijpen. Op dezelfde manier vandaag gebruiken wij een verscheidenheid van drugs en voedingsmiddelen om het verouderen en leeftijd-geassocieerde ziekten te bestrijden zonder volledig te begrijpen hoe het verouderen werkt.

Op dit ogenblik, de enige manier om te weten te komen als het potentiële anti-veroudert therapie werkelijk werk levensduurstudies in een relevant dierlijk model moet uitvoeren. Er zijn verscheidene barrières aan het krijgen van dit soort onderzoek gedaan. De eerste is dat het tijd, aanzienlijke vaardigheid en geld vergt. De tweede is dat vele agenten met anti-veroudert potentieel niet kunnen worden gepatenteerd, dat investering in levensduurstudies afraadt.

Maar bij de Stichting van de het Levensuitbreiding, is onze belangrijke zorg niet hoeveel geld wij van de financiering van onderzoek kunnen maken, maar hoe essentieel het onderzoek voor anti-veroudert doeleinden is. Daarvoor, financiert de Stichting levensduurstudies op lange termijn in laboratoriummuizen (het Levensduurproject) om de gevolgen te bepalen van diverse voedingsmiddelen, hormonen en drugs voor levensduur, het verouderen en de ziekten van het verouderen.

Voor zij die niet kunnen wachten te weten komen hoe te om het het verouderen proces door de levensduur te vertragen, financieren wij ook een reeks studies die op het bereiken van verjonging, genoemd worden gericht het Verjongingsproject, bij het bereiken van een gedeeltelijke omkering van verouderen en degeneratieve de veranderingen verbonden aan het vooruitgaan van leeftijd. Onder de agenten die wij van plan om zijn geweest om in onze zoektocht te onderzoeken want de authentieke verjongingstherapie is de groeihormoon, dat bewezen=is= om machtige anti-veroudert gevolgen in mensen te hebben, en uitgebreid de gemiddelde levensduur van het verouderen muizen op dramatische manier.

De eerste studie in het Verjongingsproject is nu een goed eind gevorderd en dit jaar gemoeten worden afgerond. Het wordt genoemd Genesis Experiment en is een klassiek voorbeeld van onderzoek dat niet in universiteit of de industrie het plaatsen kon worden gedaan.

vele jaren heeft men geweten dat de volwassen dieren (met inbegrip van mensen) met het missen van celtypes kunnen re- wordenbevolkt waarzonder zij anders aan dood of ziekte zouden lijden. Misschien is het gemeenschappelijkste voorbeeld van dit het beleid van beendermerg via intraperitoneal of intraveneuze injectie om het merg van een patiënt re-te bevolken die chemotherapie en/of stralingsbehandeling voor kanker heeft ondergaan. Op dezelfde manier zijn de foetale celtransplantaties gebruikt aan repopulate neuron-uitgeputte gebieden van de hersenen van zowel ratten als mensen met Ziekte van Parkinson. De foetale neuronen zijn ook gebruikt om forebrains van oude dieren met cholinergic neuronen te zaaien in een poging om cognitieve functie te verbeteren.

Twee Theorieën van het Verouderen

Twee theorieën van het verouderen zijn de immunologische theorie van het verouderen en het eindige aantal celafdelingen, of „Hayflick-Grens,“ theorie van het verouderen. Deze twee theorieën zijn niet exclusief van elkaar. Allebei verklaren dat het verouderen voor een deel of in geheel als resultaat van een daling in de bevolking van jonge, haalbare, verdelende cellen in het lichaam als geheel, of in het in het bijzonder immuunsysteem voorkomt.

Het zou interessant en zeer nuttig () zijn om te weten of kan het beleid van „jeugdige“ stamcellen, de vormende cellen die tot de diverse onderscheiden weefsels van het lichaam leiden die uit onze organen en weefsels bestaan, levensduur in oude dieren uitbreiden. vele jaren, zijn de dierlijke foetussen, hoofdzakelijk van schapen, gehomogeniseerd in cellen en gegeven om het verouderen te behandelen. Deze behandeling „van de celtherapie“ werd uitgevonden door Zwitserse arts Dr. Paul Niehans en is gepopulariseerd door Europese artsen zoals Hans Schmidt in Duitsland. Vele opmerkelijke eisen zijn gemaakt voor deze behandeling, maar er zijn theoretische en praktische redenen om te verdenken dat het niet werkt.

Zoals oorspronkelijk voorgesteld door Dr. Niehans, zijn de foetale cellen van schapen verondersteld „nemen“ en de bejaarde menselijke gastheer koloniseren, die hem verjongen in het proces. Het probleem is dat zelfs in dezelfde species, elk individu genetisch en immunologisch uniek is en dergelijke buitenlandse weefsels zullen waarschijnlijk worden verworpen. Zelfs de weefsels van een broer of een zuster (tenzij van een identieke tweeling) worden verworpen namelijk zonder het gebruik van krachtige en gevaarlijke immunosuppressive drugs, zoals cyclosporine, die immune functie indrukken.

Een meer aangewezen dierlijk model voor celtherapie zou identiek foetaal weefsel aan oude dieren moeten genetisch min of meer beheren. Zulk een experiment kon belangrijke vragen over beantwoorden hoe verouderen voorkomt, en als verjonging van oude dieren mogelijk is door hen jonge stamcellen te geven. Één manier om dit experiment te doen is dieren te gebruiken die zo aangeboren zijn dat zij genetisch bijna identiek zijn. In dergelijke dieren, kunnen de weefsels aan een ander dier van dezelfde spanning zonder bezorgdheid over verwerping worden overgeplant.

Fischer 344 rat is zulk een dier. Fischer 344 is aangeboren meer dan honderden generaties geweest zodat alle individuen in de spanning histocompatible weefsels hebben. Een ander voordeel aan Fischer 344 is dat het een wijd gebruikt dier in biomedisch onderzoek (en in gerontologie) en zo oude dieren is, of zogenaamde „teruggetrokken kwekers,“ zijn dadelijk beschikbaar aan redelijke kosten. Op dezelfde manier de „vastgestelde zwangere“ wijfjes kunnen worden bevolen zodat het histocompatible foetale weefsel beschikbare op bestelling in precies de juiste tijd is.

beeld Op 24 Sept., 1996, 30 Fischer kwamen 344 mannelijke ratten, 20 maanden van leeftijd (het menselijke equivalent van 60 tot 65 jaar oud) bij de faciliteiten van de 21ste Eeuwgeneeskunde aan in Zuidelijk Californië. Elk dier werd geplaatst in een afzonderlijke kooi, en op 29 Sept., werden de dieren willekeurig elk verdeeld in drie groepen van 10. Één (experimentele) groep werd volledige weefselsteekproeven van foetussen gegeven die uit tijd-zwangere wijfjes door intraperitoneal beleid worden verwijderd.

Een zeer Goed Model

Een andere groep (de controle) werd gegeven de voertuigoplossing waarin de foetale cellen (de Evenwichtige Zoute Oplossing van de Streng), op dezelfde manier als experimentele groep werden voorbereid. Een derde groep (ook een controle) werd gegeven lever en miltweefsel van een niet-zwanger wijfje van dezelfde leeftijd, zoals die wordt gebruikt om de volledige foetale weefsels te verstrekken. Het doel van deze laatste groep was als controle op de steriele die voorbereidingstechniek te dienen wordt gebruikt om de foetale weefsels te produceren. De milt van volwassen dieren bevat ook vele immune cellen, met inbegrip van stamcellen.

De gemiddelde levensduur van mannelijke Fischer is 344 ratten ongeveer 766 dagen. Zoals te verwachten, is de mortaliteit levendig geweest en, vier maanden in de studie, bleven slechts 13 dieren levend uit 30 die aanwezig waren toen de studie begon.

Wij hebben reeds een vrij goed idee van de gevolgen van foetaal cellenbeleid voor mortaliteit en morbiditeit, maar die resultaten zullen niet geopenbaard worden tot de studie over is. Wat nog belangrijker is, hebben wij ontwikkeld wat wij denken een zeer goed model voor snel het bepalen van is als een interventie bij het omkeren van het het verouderen proces efficiënt is.

Deze studies zijn niet gemakkelijk te doen. Elk aspect van de zorg van de dieren moet strak worden gecontroleerd als de gegevens zinvol moeten zijn. Dag-nacht de cycli, de temperatuur, de vochtigheid, het dieet en de landbouw en veeteelt moeten meticulously zijn aanwezig geweest bij. Bovendien, moeten de dieren wekelijks worden gewogen, en ook tweemaal daags gecontroleerd zodat de dode dieren kunnen onmiddellijk zijn necropsied om de doodsoorzaak te bepalen.

De wezenlijke verbeteringen aan de faciliteit van de de 21ste Eeuwgeneeskunde werden gemaakt om Genesis Experiment, ook andere experimenten in het Verjongingsproject uit te voeren, dat zal volgen. Deze verbeteringen hebben mild resultaat opgeleverd. Er zijn geen significante problemen geweest. In feite, zijn de dingen ongeveer gegaan evenals konden wij gehoopt hebben voor. De dieren sterven meestal aan kanker, met een occasionele dood door longontsteking of congestiehartverlamming. De overlevingskromme van de dieren past dicht dat van de beste krommen in de literatuur aan. De gegevensaanwinst en de veeteelt zijn regelmatig te werk gegaan.

In tegenstelling tot proefgenesis experiment, zullen de toekomstige studies in het Verjongingsproject meer tests omvatten. Bijvoorbeeld, zal de studie van het de groeihormoon waarschijnlijk laboratoriumevaluaties van bloed en meer gedetailleerde meting van de fysiologische reactie van de dieren op de behandeling omvatten. In Genesis Experiment, zijn de enige eindpunten doodsoorzaak en tijd geweest. De gevolgen van behandeling voor magere lichaamsmassa, totaal lichaamsvet, bloedchemie, immune functie en andere parameters van belang werden niet bepaald.

Het verhogen van de Controle

Nochtans, aangezien andere agenten en benaderingen van het vertragen van of het omkeren van het verouderen in het oude volwassen dier worden geëvalueerd, zal er diverse soorten functionele en biochemische controle zijn. In feite, zal één van de eigenschappen in deze experimenten worden gebouwd de frequentie en het werkingsgebied moeten verhogen van controle als een gunstige reactie op behandeling die wordt ontdekt. De schildwachtdieren inbegrepen niet die in de kerngroep en worden gebruikt om het effect te bepalen van de behandeling op levensduur zullen voor bloedtekening en andere invasieve die procedures worden gebruikt zodat de gevolgen van de behandeling voor levensduur van „storingen“ kunnen worden gescheiden door laboratoriumbemonstering worden veroorzaakt.

Één van de indrukwekkendste dingen aan alle onderzoekers betrokken bij dit experiment is de snelheid geweest waarmee deze oude dieren en matrijs dalen. Wanneer zij aankomen zijn zij oud, maar vrij van openlijke ziekte. Zeer snel beginnen zij de sterke stijging in mortaliteit te ervaren die om het even welke oude bevolking van zoogdieren ervaart. De vrij gezonde dieren worden ziek, verliezen gewicht en matrijs, allen in luttele weken aan maanden. Om het even welke interventie geschikt om zijn deze snelle daling zal te arresteren of om te keren één goed waard verder het onderzoeken.

De stichting van de het Levensuitbreiding is waarschijnlijk de enige organisatie in de wereld die dit type van interventive onderzoek zal financieren, dat het potentieel van het voordeel halen van u in de nabije toekomst, uit het uitbreiden van de levensduur van mensen van alle leeftijden, niet alleen leden van toekomstige generaties heeft.

Stichtingsvoorzitter en de stichter Saul Kent zijn bijna 58 jaar oud, en vele stichtingsleden zijn ouder dan hij is. Zij zijn uiterst geinteresseerd in het vinden van methodes om hun levensduur uit te breiden alvorens het te laat is. Daarom die zal het Verjongingsproject een integraal onderdeel van het onderzoek van de het levensuitbreiding door de Stichting in de komende jaren wordt gefinancierd zijn.